Ceramika aluminiowa Pręty są wykonane z tlenku glinu (aluminy); skład chemiczny takich ceramik zwykle obejmuje dwutlenek krzemu i węglan wapnia. Kluczowym aspektem technologii precyzyjnego obrabiania ceramik z tlenku glinu jest przygotowanie proszku – metoda ta zapewnia wysokie tempo formowania, wysoką wydajność operacyjną oraz wysoki odsetek udanych produktów.

Ceramika z tlenku glinu o czystości 95% stosowana jest głównie do produkcji komponentów odpornych na korozję i zużycie. Ceramika z tlenku glinu o czystości 85% często mieszaniana z talkiem, co poprawia jej właściwości elektryczne i wytrzymałość mechaniczną; mogą być one hermetycznie uszczelniane metalami takimi jak molibden, niob i tantal, a czasem wykorzystywane w urządzeniach elektronicznych pracujących w próżni.

Ceramika z tlenku glinu o wysokiej czystości może służyć do tworzenia naczyń na stopioną szkło – stanowiąc zamiennik tytanowych tygielków – oraz do produkcji rur lamp sodowych, dzięki swoim właściwościom przepuszczalności światła i odporności na korozję przez metale alkaliczne. Materiały ceramiczne z tlenku glinu o czystości 99% używane są głównie do wytwarzania tygielków do pracy w wysokich temperaturach, żaroodpornych rur do pieców oraz specjalistycznych komponentów odpornych na zużycie, takich jak ceramiczne uszczelki.

…np. zawory wodne czy łożyska ceramiczne. Elektroniczna ceramika z tlenku glinu o czystości 95% stosowana jest głównie do produkcji komponentów odpornych na korozję i zużycie. Ceramika z tlenku glinu o czystości 85% zwykle mieszaniana z talkiem, co poprawia jej właściwości elektryczne i wytrzymałość mechaniczną; mogą być hermetycznie uszczelniane metalami takimi jak molibden, niob i tantal, a także wykorzystywane w urządzeniach elektronicznych pracujących w próżni.

Co do grafityzacji i sferyzacji elementów ceramicznych z tlenku glinu: w warunkach wysokiej temperatury cementyt znajdujący się w strukturze ceramiki agreguje się lub przenosi pod wpływem wysokiego poziomu energii, przekształcając się w gruboziarnisty cementyt. Ta faza zmienia się z lamelowej (płatowatej) struktury na sferyczną – proces ten nazywany jest sferyzacją. Ponieważ grafit charakteryzuje się bardzo niską wytrzymałością i zwykle występuje w postaci płatków, to takie przekształcenie powoduje znaczne obniżenie wytrzymałości materiału i zwiększenie jego kruchości; stąd zjawisko to określane jest jako grafityzacja.