Karbid krzemu ma zalety związane z relatywnie niską ceną, dobrą odpornością na korozję oraz wysoką wytrzymałością, jednak największymi wadami są podatność na utlenianie i trudności w spiekaniu. Ceramika glinowa jest najtańsza, a proces przygotowania surowców w postaci proszku jest również bardzo dojrzały. Dwie ostatnie materiały mają wyraźne niedogodności w tych aspektach, co stanowi jeden z ograniczeń hamujących ich rozwój.

Ceramika aluminiowa to białe ceramiki korytkowe odporne na ścieranie, wypalane w piecu o temperaturze 1700°C. Charakteryzują się wysoką twardością, lekkością, brakiem zanieczyszczeń dla środowiska oraz silną adhezją, zapewniając doskonałe właściwości w rurociągach urządzeń, korytach oraz odpornością na korozję w wysokich temperaturach, jednocześnie będąc niedrogimi. Ceramika glinowa posiada dobrą przewodność elektryczną, wytrzymałość mechaniczną oraz odporność na wysokie temperatury. Należy pamiętać, że wymagana jest czystość ultradźwiękowa. Jej odporność na ścieranie jest 266 razy większa niż stali manganowej i 171,5 raza większa niż żeliwa wysokochromowego.

Ceramiczne płyty odporne na ścieranie z gliny mogą być bezpośrednio przetwarzane na metalowe rury wyłożone wysokoodporną na ścieranie ceramiką inżynieryjną z gliny. Są one słynne ze swojej wysokiej efektywności kosztowej, wysokiej twardości, dobrej odporności na ścieranie, odporności na utlenianie w wysokich temperaturach, dobrej odporności na korozję, odporności na erozję przez pył, odporności na uderzenia cząsteczek oraz wysokiej odporności na temperaturę.